31 października 1920

Z ziem polskich

Wypadek legionistów.

Wczoraj po południu na przechodzącego ul. Szczepańską legionistę Józefa Rożnowskiego spadł duży kawał gzymsu z Krzysztoforów. Skutki były fatalne, gdyż Rożnowski doznał pokaleczeń na głowie i co gorsze, wstrząsu mózgu. Zawezwano lekarza pogotowia, który odwiózł ofiarę wypadku do szpitala św. Łazarza.

 

Ilustrowany Kuryer Codzienny, 25-09-1914

Powrót z zagranicy.

Wczoraj powrócił do Warszawy adw. przys. Wacław Chmieliński, który, powracając w stronę kraju z Sopót, dnia 31 lipca aresztowany został wraz z samojazdem w Ostródzie.

 

Po dwudniowym pobycie w hotelu ostródzkim adw. Ch. przewieziono do Iławy, gdzie osadzono go wraz z innymi w koszarach.

 

Przez 10 dni adw. Ch. zmuszony był do wożenia ziemi i noszenia desek do miejscowości, odległej od koszar o 4 kilometry, gdzie niemcy budowali skład materiałów spożywczych.

Kto ma opuścić Kraków?

Przepisy ewakuacyjne. - Utrzymanie niezasobnych. - Pożyczki dla osób, niemogących uruchomić swych kapitałów.

(Is) Nie ulega wątpliwości, że zarząd wojskowy uważa w interesie sprawności twierdzy krakowskiej za pożądane — aby część mieszkańców, przedewszystkiem kobiety i dzieci, opuściły miasto. Chodzi głównie o to, aby — po pierwsze: na czas wojny tory kolejowe w obrębie twierdzy nie byty nadmiernie zapełnione aprowizacyjnemi (miasto o ludności 160.000 plus załoga potrzebuje wprost olbrzymego dowozu węgla i wiktuałów); po drugie: aby na wypadek oblężenia względnie zamknięcia twierdzy, z którem teoretycznie liczyć się należy, nagromadzone już zapasy nie musiały być rozdrabniane lecz przedewszystkiem służyły wojskowości; po trzecie: aby w murach twierdzy jak najmniej było żywiołów lękliwych i nieużytecznych.

Tragiczna śmierć komendanta etapowego oddziałów strzeleckich.

Dnia 18 września o godz. 10 rano zginął oficer legionista Stanisław Krynicki; utonął w Wiśle, szukając przejścia brodem dla walczącego oddziału naszego wojska.

 

Stanisław Krynicki, lat 26, Lwowianin, brał udział od 1909 roku w organizacyach, przygotowujących się do walki zbrojnej przeciw Rosyi. Fachowe studya historyczne i geograficzne łączył od długich lat z wojskowemi, zdobywając sobie niezmordowaną pracą wiedze oficera wyższego. Owocem pierwszych była dysertacya doktorska o „Armii warszawskiej 1809-12 (w rękopisie przedłożona w Seminaryum historycznem prof. Finkla), która zdaniem znawców zajmie wybitne stanowisko wśród dotychczasowych prac polskich z zakresu wojskowości i wojny, rozpoczęta rzecz o „Wpływie terenu na działania wojenne w roku 1863". Dzięki wykształceniu wojskowemu był autorem „Ustawy Strzeleckiej", współpracownikiem „Regulaminu wojsk pieszych", współredaktorem miesięcznika „Strzelec", w którym pod pseudonimem Tymkowicza zamieszczał fachowe artykuły. W pracy organizatorskiej wyszczególnił się zwłaszcza, stwarzając wśród trudnych warunków oddział robotniczy we Lwowie i oddział żeński Związku Strzeleckiego.