18 stycznia 1918

Polityka

Ukraińcy żądają państwa w Austryi!

Na podstawie informacyi, zasięgniętych rzekomo w kołach bliskich rządowi republiki ukraińskiej, pomieszcza „Dilo“ wywód na temat, jakie będą żądania delegatów ukraińskich co do rozwiązania kwesty i ukraińskiej w Galicyi wschódniej.
Zdaniem „Diła" delegaci republika stoją na gruncie „zajawy" Ukraińców gal. z 19 grudnia w której powiedziano, że ukr. ziemie Austryi tworzą „niepodzielny i niesprzedażny spadek narodu ukraińskiego”, a przyłączenie ich do Ukr. republiki odpowiadałoby najwyższemu ideałowi całej nacyi“.
Gdyby jednakowoż — są dalsze wywody „Diła“ — takie rozwiązanie problemu napotkało na nieprzezwyciężone trudności, to ukr. delegaci postawią jako „conditio sine qua non“ żądanie, aby z ziem ukraińskich w Austryi utworzono osobne państwo ukraińskie w ramach monarchii habsburskiej,

Zjednoczona Polska programem bolszewików

Jaki jest program bolszewików odnośnie do Polski, dowiadujemy się z obszernego artykułu zamieszczonego w głównym ich organie „Izwiestja".
„Obrona jedności Polski w czasie rokowań pokojowych — piszą „Izwiestja“ — stanowi zadanie nietylko rosyjskiej demokracyi rewolucyjnej, lecz w większym jeszcze stopniu proletaryatu niemiecklego i aastryackiego, gdyż Galicya i zabór pruski są w rękach wewnętrznych wrogów proletaryatu tych państw — imperyalistów niemieckich i austryackich.
Sprawa przyłączenia Galicyi do Królestwa Polskiego już dawno znajduje się na porządku dziennym w Austryi i w Niemczech, a plan zjednoczenia Polski z Austryą na zasadach federacyi stanowi wybieg imperyalistów mocarstw centralnych, ich uchylenia się od demokratycznego rozwiązania.

Pierwsza wizyta Polskiego Prezydenta Ministrów w Berlinie [fotografia]

Przed hotelem „Adlon” (od prawej ku lewej stronie): pp. prezydent ministrów Jan Kucharzewski, wiceminister handlu i przemysłu Antoni Wieniawski, referent departamentu politycznego Dr. Rundstein, urzędnik do szczególnych poruszeń przy ministerjum spraw wewnętrznych dr. Inżynier Konrad Kasperowicz i radca dr Żychliński.

Czego chcą Litwini?

Sposób, w jaki rozwiązana zostanie kwestya litewska, jest jednym z najważniejszych zagadnień naszej przyszłości państwowej.
Korzystając z terenu obstrwacyjnego i z informacyi, udzielonych nam przez p. Gabrysa, upełnomocnionego przedstawiciela Litwinów amerykańskich i stronnictwa postępowo-narodowego w Szwajcaryi, chcemy poinformować opinię polską o litewskiej akcyri zagranicznej.
Dążenia Litwinów streszczają się — mówił p. Gabryś — w żądaniu bezwzględnie niepodległego państw a litewskiego.
W skład jego wejść muszą: gubernie wileńska z. Wilnem jako stolicą państwa, kowieńska, grodzieńska, suwalska, powiat nowogródzki i część gub. mińskiej.
Co do innych narodowości, to przyznamy im prawa mniejszości narodowych w dziedzinie kulturalnej. Z praw naszych do całej Litwy nie zrezygnujemy na rzecz nikogo.
Ostatnia statystyka niemiecka, na którą powołują się Polacy, jest z gruntu błędna i sfałszowano ją pod naciskiem kleru polskiego, a w szczególności ks. Michałkiewicza (?!!).

Pierwsze posiedzenie ministrów Królewstwa Polskiego. Dnia 14 b. m. [fotogrfia]

Przy stole (od strony lewej do prawej) siedzą ministrowie: Stefan Przanowski (aprowizacja), Stanisław Bukowiecki (sprawiedliwości), Jan Kucharzewski (prezydent ministrów), Jan Zagleniczny (przemysł i handel), Jan Stecki (sprawy wewnętrzene), Antoni Ponikowski (oświata), Józef Mikułowski-Pomorski (rolnictwo i dobra państwowe).

Świat: pismo tygodniowe ilustrowane, 22-12-1917