1 listopada 1920

Moda – suknie

Nr. 3. Biała suknia w czerwoną kratę. Snódnica szersza u góry tworzy fałdy z przodu i z tyłu, ginące w dole; dół wązki. Zapięcie z przodu na duże guziki

 

Przedłużenie zapięcia spódnicy przy kimonowyn: staniku. Kołnierz i mankiety batystowe. Tył rycina 3-a.

 

 

 

Nr. 4. Kostyum z lekkiego materyału wełnianego lub bawełnianego. Spódnica drapowana z przodu, trochę mniej z tyłu, rycina 4b. Tunika gładko zapięta na guziki; u dołu falbanka, ale tylko jeżeli materyał jest cienki i gładko układający się, jak tafta naprzykład; dół może być bez falbanki, jak przy Nr. 4b.

 

Staniczek kimonowy zmarszczony naokoło okrągłego karczka i u dołu, wszyty w pasek, dochodzący do talii, idący nieco w górę z przodu; tył Nr. 4a.

 

Nr. 5. Suknia z gładkiego materyału eponge; spódnica ozdobiona trzema falbankami, krajana en forme, tworząca tunikę; fason ten uszczupla. Pasek jedwabny widoczny z przodu pod krótkim żakietem z materyału w deseń. Zapięcie na jeden guzik z przodu, małe fałdy tworzące zaszewki, przytrzymane guzikiem. Wysoki kołnierz odstający od szyi może być zastąpiony gładkim kołnierzem, jak na rycinie 5b, ponieważ nie każdemu jest do twarzy w wysokich kołnierzach, które często są niewygodne z powodu nizko osadzonych kapeluszy.

 

asz Dom (tygodnik mód i powieści), 30.05/5.06-1914

Aby dodać komentarz prosimy o zalogowanie się.