29 października 1920

Moda – suknie wieczorowe

 

Nr. 14. Wieczorowa suknia z długą tuniką z różowej krepy jedwabnej lub bawełnianej. Przód i rękawki z koronki. Krój i opis na tablicy Nr. 2 od 8 do 24.

 

Nr. 15. Wieczorowa suknia z tafty mieniącej. Stanik kimonowy bez rękawów krzyżuje się z przodu i z tyłu. Plastron i krótkie rękawy z tiulu. Spódnica gładka, zapięta z boku, przy kolanie otwiera się na plisowanej falbanie. Szeroki pasek z długiemi końcami. Różyczki jedwabne przy pasie i przy sukni nad falbaną.

 

 

Nr. 16. Suknia w pasy z białą bluzką. Spódnica z wełny w pasy jest gładka z przodu, ułożona w fałdy z tyłu, przyszyta do szerokiego paska. Bluzka kimonowa biała z doszytemi rękawami. Kołnierz nieco odstający za pomocą drutów przyszytych od spodu. Szelki z czarnej aksamitki.

 

Nr. 17. Suknia z tuniką i białą bluzką. Krój na tablicy Nr. 4 od 36 do 43.

 

Wyjdzie 3.75 materyału podwójnej szerokości na spódnicę; 1,75, linon, voile albo jedwabiu do prania na bluzkę, 80 c. szerokiego; 0,75 c. wstążki na 12 c. szerokiej. Bryt przedni kraje się razem z szelkami podług fig. 36, i przystosowuje się dopełniającą część spódnicy podług fig. 38 tylko od 65 do 66; następnie zszywa się bryt, fig. 37, z boku i z tyłu.

 

Na tunikę kraje się dwa kawałki podług fig. 39: dół obrębiony i zastebnowany. Tunikę przyszywa się do przodu razem z fig. 38 po prawej stronie; od 64 do 65; z lewej strony zapięcie na zatrzaski. Jednocześnie należy przyszyć po bokach pasek ułożony w fałdy, dochodzący do przodu spódnicy. Tylną część szelek, fig. 39a, przyszywa się do przedniej części na ramionach; zapiecie pod paskiem.

 

Kimonową bluzkę kraje się podług fig. od 40 do 41. Górna część zmarszczona, wszyta w karczek mereszką. Rękawy, fig. 43, doszyte mereszką do karczka i bluzki, u dołu zmarszczone zakończone falbanką. Przy szyi falbanka na 4 c. szeroka z tyłu, do stracenia z przodu.

 

Nasz Dom (tygodnik mód i powieści), 12/19-06-1914