12 sierpnia 1922

Kultura

Poranek symfoniczny.

W świątecznym (IV) poranku wykonała orkiestra „Związku muzyków" dzieła Beethowena: uwerturę „Koriolan”, koncert fortepianowy (solista p. Eisenberger) i symfonię V. Gra orkiestry nie stała na odpowiedniej wyżynie. Mam wrażenie, że poranki symfoniczne odbywają się za często. Dziele tak poważne tak symfonie Beethowena i wogóle programy złożone z kilku punktów symfonicznych nie dadzą się sumiennie przygotować w przeciągu tygodnia. Na podobne eksperymenty nie watą się nawet orkiestry o światowej sławie, a nie tak początkujące jak krakowska.

Alf. Je.

 

Ilustrowany Kuryer Codzienny, 28-12-1920

Irena Dubiska i Zbigniew Drzewiecki.

W „Bagateli” słuchaliśmy w dni świąteczne popisu pp. Ireny Dubiskiej i Zbigniewa Drzewieckiego, artystycznej pary, której koncert ubiegłego sezonu w tej samej imprezie dyrekcyj „Bagatela” zapisał się dobrze w pamięci.

 

P. Dubiska należy do tych wyjątkowych kobiecych artystycznych Indywidualności, które mimo młodego wieku zniewalają do poważnego szacunku zarówno dla wartościowych czynników talentu, jak też dla niezwykłego sposobu, jakim talent ten urnie znaleźć właściwy wyraz zewnętrznych przejawów gry, w której lekkość i pewność muzyczna, duchowa powaga i sugestywna uczuciowość walczą o pierwszeństwo, stwarzając piękno muzyczne o zdecydowanych rysach.

Zgon znakomitego art. malarza.

ś. p. Stanisław Lentz.

Dnia 14 b. m. zmarł w Warszawie znakomity artysta malarz, świetny portrecista ś. p Stanisław Lentz. Urodził się on w r. 1861 w Warszawie. Studja odbywał w Monachjum. Portrety jego zdobyły mu wszechświat ową sławę. Lentz b y ł bowiem świetnym rysownikiem. Potrafił wydostać z każdej twarzy charakterystyczność linji. Portrety jego były zawsze pełne męskiej siły i skupienia. Do znakomitych dzieł Lentza należą portrety; Al. Jabłonowskiego, Górskiego, Kamińskiego, Frenkla.

Z teatrów krakowskich.

Teatr im. Słowackiego: „Tragedja Eumenesa” Tadeusza Rittnera.

Rittner operuje znakomicie tematami realistycznymi. Ilekroć jednak potrąci o strunę bajki, zamiast złudzenia prawdy daje literaturę. „Tragedja Eumenesa0, to produkt z tej samej kategorji twórczości artystycznej, co wystawiony przed rokiem „Ogród miłości0 — o mniejszem jednak natężeniu twórczem i dość wątłych zaletach scenicznych. A szkoda! Tylekroć złożył autor dowody wielkiego poczucia i zrozumienia warunków sceny (np. w „Głupim Jakóbie”).

Wystawa rzeźb Mieczysława Lubelskiego w Zachęcie.

Rzeźba nasza w ostatnim lat dziesiątku nabrała tego, czego jej po te czasy brakło: n abrała stylu. Dotąd rzeźbiarze nasi nawet tak wyjątkowo zdolni, jak Kurzawa lepili jak Bóg dał. Tworzenie kształtu rzeźbiarskiego jest bowiem właśnie owym stylem, o który mi chodzi.