17 maja 1922

W pochodzie na Bagdad.

Mapka powyższa przedstawia teren wojenny w Mezopotamii, gdzie Turcy powstrzymań po zwycięskiej walce maszerujących na Bagdad Anglikow. Mezopotamia, położona między półwyspem Arabskim a Persyą, należy, poza Europą, do najważniejszych terenów wojennych. Wprawdzie los kampanii nie wpłynie decydująco na przebieg konfliktu Światowego, to jednak kampania ta ma znaczenie ze względu na usposobienie szczepów muzułmańskich, podległych Anglii. Anglia rzuciła między Tygrys a Eufrat znaczne siły, by odciągnąć siły tureckie z frontów europejskich i by przez zdobycie Bagdadu złamac znaczenie Turcyi.

 

 

Plan Anglików polegał na współdziałaniu z wojskami rosyjskiemi, posuwającemu się od Kaukazu. Plan ten, wskutek klęsk Rosyi w Europie, nie udał się: Anglicy sami pod dowództwem generała Townshenda, rozpoczęli kroki ofenzywne, zmierzające do obsadzenia całej Mezopotamii i zdobycia Bagdadu.

 

Anglikom sprzyjało początkowo szczęście. —Zdobywali oni jednę miejscowość po drugiej, tak, że w połowie listopada stanęli o kilkanaście kilometrów na południe od starego miasta kalifów, Bagdadu, pod Ktesifonem.

 

Los Bagdadu zdawał się być przypieczętowanym. Podobnie sądziły rządy niemiecki i turecki. Tymczasem z końcem listopada nastąpił niespodziewany zwrot. Turkom przybyli na pomoc Samarowi; należący do arabskiego plemienia Beduinów. Przy ich pomocy Turcy zadali w uniach 23 i 24 listopada armii Townshenda decydującą klęske pod Ktesifonem.

 

Anglicy musieli rozpocząć odwrót, niesłychanie nie utrudniony terenowo, jak również wskutek wrogiego starowinka szczepów arabskich, które z zasadzek rzucały się na pobite wojska.

 

Ilustrowany Kuryer Codzienny, 25-12-1915

Aby dodać komentarz prosimy o zalogowanie się.